Föst í of lítilli íbúð

Þetta er fyrirsögn á frétt sem var á Mbl. þar tjáir ung tveggja barna móðir sig um það að hún sé föst í þriggja herbeggja íbúð sem sé virði um 24 milljóna í dag en lánið er orðið 30 milljónir. Hún sjái því fram á það um ókomna framtíð að þurfa að búa þarna. Börnin hennar deilda herbergi og hana langar að stækka til að þau fái sitthvort herbergið.  Ég skil það algjörlega en förum aðeins aftur í tímann.

Fyrir ca. 16 árum fór ég vestur í bæ til hjóna að sækja píanó sem mamma hafði fjárfest í fyrir mig. Þar bjuggu eldri hjón. Ég gekk inn í pínulitla forstofu þar sem aðeins einn gat verið í einu, beint innaf henni var eldhúsið á að giska 10 fm gekk þar inn um hurð í herbergi á að giska ca. 20fm og þar beint innaf í herbergi eða stofu sem var ca. 20 fm. Já sæll ekki slæmt svo sem fyrir eldri hjón en bíddu við þarna ólu þau upp .... haltu þér 6 börn !! það var að vísu pínu lítið klósett inn af eldhúsinu. Þau sögðu mér að bóndinn á heimilinu hefði sofið á bekk í eldhúsinu á meðan börnin voru að alast upp. Kella hefur nú greinilega laumað sér til hans allavega 6 sinnum tí hí. Þessi hjón voru mjög ánægð með lífið en að sjálfsögðu höfðu þau lifað tímana tvenna en þau áttu uppkomin heilbrigð börn.

Ég sjálf bjó í kjallaríbúð á Kleppsvegi 84 fm (sko bara höll miðað við ofangreinda íbúð) í 13 ár. Í henni voru þrjú svefnherbergi gott eldhús og stofa. þegar við fluttum þaðan fyrir fjórum árum voru börnin okkar 17, 14, 13 og tveggja ára.Litla skottið var inni hjá okkur,  Tóti sá elsti átt sitt herbergi Gunni var í 8fm herbergi sem í var koja öll þessi ár sem hann deildi með Sögu systir sinni 13 sem kom til okkar aðra hvora helgi mikið í fríum og allt að mánuði á sumrin. Hann kvartaði aldrei og hefur ekki ennþá talað um að þetta hafi haft áhrif á hans æsku. Þau systkynin elstu eru hins vegar alveg ótrúlegir vinir og bera mikla virðingu fyrir hvoru öðru en þora þó alveg að gagnrýna hvort annað og segja sínar skoðanir. Það eru mikil samskipti þegar búið er þröngt, er það svo slæmt ? ég segi að þetta hafi mótað okkur öll sem einstaklingar, þurftum að tala oft saman, komum mikið við hvort annað þar sem gangur var þröngur og eldhús lítið þegar 5-6 manns voru þar á ferð.
Svo fluttum við. í 150 fm ca. á tveimur hæðum og mikið svakalega fannst mér ég vera oft ein það liðu oft margir klukkutímar án þess að ég vissi hvort einhver var heima , samskiptin urðu öðruvísi og mun minni. En við vorum búin að byggja sterkann grunn sem gerir það að verkum að við höldum að mestu þessum sterku tengslum og vináttu sem við bjuggum til á Kleppsveginum. Ég er ekki viss um að þetta hefði verið svona ef við hefðum alltaf búið í svona stórri íbúð.

Ég ólst sjálf upp í 270 fm. húsi og gat verið í eigin heimi marga klukkutíma afskiptalaus kaus ég það. Og mér fannst það gott en í þeirri fjölskyldu var allt önnur menning en í þeirri sem ég bjó til sjálf. Auðvita hefur húsnæði ekki með það allt að gera en hugsanlega að hluta til, hver veit ? Því verður svo sem ekki svarað en þetta er kanski ransóknarefni í lokaritgerð í félagsfræði fyrir einhvern :-)

Nú nálgast öskudagur og við mægður ( örverpið 6 ára ) fórum í gær í búð að kaupa öskubúning, við komum heim með kistu sem hafði að geyma 5 prinsessukjóla. Kostaði að vísu bara á við veglegan prinsessukjól. Ég sagði við Bigga að hennar uppeldi bæri þess glögglega merki að hún væri ekki ein af þremur litlum systkynum heldur örverpi. Ég held að ég hafi kanski keypt einn búning á hin börnin yfir öll árin , það voru keyptir ýmsir hlutir en svo var búningurinn sjálfur yfirleitt  mixaður. Ég var einmitt að rifja upp í dag þegar ég sat sveitt við langt fram á nótt við að sauma trúðabúning á Tóta uppúr buxum af mér. Það var sett teygja í strenginn, klippt út úr vösum og settar ermar af gömlu röndóttum bol af mér , teygjur neðst á skálmarnar og svo saumaðir dúskar á hér og þar. Hann er ennþá í dag að minnast á þennan búning og hann er til því ég hef aldrei tímt að henda honum. Mér þótti svo leiðinlegt að eiga ekki krónu til að kaupa eitthvað handa honum fyrir öskudaginn þennan dag. Það var lítill hamingjusamur trúður sem arkaði búð úr búð og söng hástöfum fyrir gotti þennan öskudag. Hann var alsæll. Þarna skrifaði ég með honum í minningabókina sögu sem hann á örugglega eftir að segja börnunum sínum. Ég hef aftur og aftur í gegnum tíðina fengið það staðfest að það að börn geti ekki fengið tonn af dóti og drasli er ekki dragbítur sem þau fara með til sálfræðinga á fullorðins aldri. Það er eitthvað annað sem veldur því.

Þetta eru mínar vangaveltu um þetta því ég hef nú hlotið þá gæfu að þurfa virkilega að hafa fyrir hlutunum á köflum og eiga ekki fyrir mjólk og þurfa að nurla og spara til að ná saman endum. En þarna úti er fullt af fólki sem hefur ekki þurft að gera það og omg. það er svakalegt og ég skuldaði ekki svona ofboðslega eins og fólk er að lenda í dag í staðinn átti ég bara ekki neitt og barðist við að lifa af laununum mínum. Ég get ímyndað mér að þetta sé nokkurskonar sorgarferli fyrir það sem fólk er að ganga í gegnum.

Hugum að því hvernig við erum að bregðast við því áreiti  sem leitar á okkur nú. Jákvætt hugarfar hjálpar gríðarlega og ekki síst að halda sér í núinu. Förum ekki í framtíðina því hún er óskrifað blað og því kannski ekkert eins slæm eins og við gætum átt til að teikna upp í dag. Gerum það sem við mögulega getum til að gera þennan dag  góðan því hann er sá sem við ráðum einhverju um.

Stórt knús til ykkar allra frá mér.